เรื่องเปลี่ยน!
ตอนที่ 1 เห็นผมเงียบแต่ตีนเพียบนะครับ
ในมหาวิทยาลัยนานาชาติแห่งหนึ่ง
บรรยากาศยามเย็นทำให้ท้องฟ้าเป็นสีส้มแดงสวยแต่ร่างเล็กที่นั่งอยู่โต๊ะหินอ่อนข้างต้นไม้ใหญ่กลับไม่สนใจจะมองเพราะบัดนี้เขาถูกล้อมไปด้วยเหล่ารุ่นพี่ร่างบึกสามคนด้วยกัน
ใบหน้าขาวนวลภายใต้กรอบแว่นหนาทรงสุดเชยทำให้เด็กหนุ่มดูทุเรศเกินจะเอ่ย
ร่างสูงที่ยืนค้ำหัวคีบบุหรี่สูบ หน้าตาดิบเถื่อนหากแต่ดูหล่อเหลา
ดวงตาดำเข้มเขม่นมองไอ้แว่นตรงหน้าอย่างสมเพช
ชายอีกสองคนที่ยืนข้างๆก็จัดว่าหน้าตาดูดีทีเดียวถ้าพวกมันจะไม่.....
"ไอ้แว่น วันนี้มึงเอาเงินมาเท่าไหร่วะ!"
ไม่ใช่คำถามที่ต้องการคำตอบเท่าไรนักเพราะเมื่อเขาพูดจบก็พยักหน้าให้อีกสองคนกระชากเด็กหนุ่มลุกขึ้นแล้วตบไปตามตัวหากระเป๋าเงินก่อนจะหัวเราะสะใจเมื่อได้สิ่งที่ต้องการ
"พี่ครับ ขอร้องล่ะครับ
อย่าเอาไปเลยเงินนั่นผมจะต้องเก็บเอาไว้ใช้จ่ายนะครับ"
เด็กหนุ่มก้มหน้าเอ่ยเสียงสั่นๆ
มือยังยึดกระเป๋าเงินตัวเองไว้แน่น
"กูก็ต้องใช้จ่ายเหมือนกัน ปล่อยถ้ามึงยังไม่อยากตาย!"
ร่างเล็กนั้นไม่ยอมปล่อยมือ
เขากำกระเป๋าเงินเก่าๆนั้นไว้แน่นแม้อีกครึ่งจะอยู่ในมือชายร่างบึก
"พี่ ข้าว่ามันอยากเจ็บตัวว่ะ พูดดีๆไม่ฟัง!"
ชายอีกคนข้างๆพูดอย่างหงุดหงิด
อีกคนพยักหน้าเห็นด้วย ชายคนกลางทิ้งก้นบุหรี่ลงกับพื้นแล้วเอาเท้าขยี้แรงๆพร้อมจ้องหน้าไอ้แว่นอย่างโมโห
"งั้นรออะไร เอาตีนให้มันแดกสิวะ!"
จบคำของลูกพี่เหล่าลูกน้องทั้งสองคนก็รุมยำตีนให้ไอ้แว่นจนสะบักสะบอมทั้งตัวมีแต่รอยตีนเต็มเสื้อขาวๆ
ปากและหน้าตาแตกเลือดไหลซึมหากแต่แว่นตากลับไร้รอยขีดข่วน
ไอ้แว่นนอนนิ่งกับพื้นปล่อยให้กระเป๋าเงินไปอยู่ในมือพวกมัน
เงินทั้งหมดถูกควักออกไปทิ้งไว้เพียงซากกระเป๋าที่ไร้ค่าและร่างโทรมๆของเด็กแว่นที่นอนอนาถ
"เฮ้อ.....โชคดีจังที่วันนี้กูยังไม่ฟิวส์ขาดล่ะนะ"
ร่างที่นอนอยู่เอ่ยหลังจากเหล่าอันธพาลจากไปแล้ว
เขาลุกขึ้นปัดๆตามเนื้อตัวแล้วคว้ากระเป๋าเงินเก่าๆเก็บเข้ากระเป๋ากางเกงแล้วเดินกลับบ้านเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
หากเหล่าอันธพาลเมื่อครู่เห็นเด็กแว่นลุกขึ้นมาเดินกลับบ้านในตอนนี้พวกมันคงจะตกใจน่าดูและไม่คิดว่าไอ้คนที่โดนกระทืบจนแทบตายเมื่อครู่จะเดินปกติเหมือนไม่เคยโดนทำร้ายร่างกายมาก่อนเลย.....
จบตอนที่ 1
ตอนต่อไปเรท 15+ พิจารณาก่อนอ่าน
ติได้ชมได้ตามสะดวก ไม่เน้นคำหยาบ แค่อยากแบ่งปัน "ขอบคุณ" ก็ดีใจแล้ว
